Jullie denken vast wat is dat voor titel nu weer nou dit is een verhaal dat ik zelf heb geschreven ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Er was ooit is langgeleden in een ander universum, een jongetje genaamd George. Maar hij was niet zomaar een jongetje, hij was een Orubiaan. Orubiaanen zijn een heel groot trots volk. Ze hebben nog nooit een oorlog verloren tegen de andere 39 rassen. De Orubiaanen zijn ook heel rijk en de arme werden vaak mishandelt of gedood. George is ook arm, zijn familie werd gedood omdat zij ook arm waren, en veel vrienden van hem ook. De Orubiaanen zien eruit als mensen maar dan een kopje kleiner met scherpe nagels zo groot als hun vingers. Ze zijn nog nooit een oorlog verloren omdat ze listig zijn, en geen genade tonen. Ze zijn zo snel als de wint. Hun strategie is meestal een klein leger de vijand laten afleiden en dan met miljoenen rond de vijand aan te vallen. Ze hebben zelfs al een heel ras uitgeroeit in één maand.
Maar George was geen vechter, omdat hij nog nooit iemand heeft vermoord. Hij heeft wel al vaak de soldaten knock-out geslagen omdat ze hem wouden vangen. Het was middag dat betekent dat hij op zoek moest naar eten. ‘Waar zal ik vandaag heen gaan’ , zij hij stilletjes in zijn hoofd. Maar plots riep een vriend genaamd Fill ’George, help mij’. George keek rechts van hem en zag Fill rennen van 3 soldaten. Hij pakte een snijbijl (een lichte bijl die speciaal gemaakt is voor Orubiaanen), klom op het dak en begon de achtervolging. Een soldaat zag George op het dak en sprong er ook op. George gooide de snijbijl naar de bewaker maar snijbijlen zijn zo dun dat je ze bijna niet zien als ze op je af komen. En de bewaker zag het dus niet en kreeg de snijbijl recht in zijn borstkas. George was geschokt van zijn actie en besefte dat hij geen keuze had. Hij pakte de bijl vlug uit de borstkas en ging verder de soldaten hadden Fill al bijna. George sprong van het dak naar het dak van een waterput sprong nog eens, maakte een salto en terwijl sneed hij de kop van de soldaat in twee, en toen hij lande gooide hij de snijbijl naar de laatste soldaat recht in deplek waar zijn hart is(Bij Orubiaanen is het hart aan de rechterkant).
George en Fill liepen naar een schuilplaats voor arme mensen. En daar aten ze de buit op die Fill had gestolen. George at niet zoveel omdat hij nog steeds geschokt was door zijn daad. Fill wou hem helpen maar George ging net slapen. Fill was als enige nog aan het kampvuur maar opeens zag hij een snelle schaduw op de muur. Fill pakte George zijn snijbijl maar het was al te laat. Plotseling hoorde George een luide schreeuw. Hij zag een schaduw langs de muur en achtervolgde de schaduw maar toen!
VKmA 